Naar aanleiding van de meest recente berichten van Michel en Eliane op Facebook over het stoppen van de Winterronde, bekroop mij toch een gevoel van, eigenlijk wel jammer want het is een mooie route. Het bracht me in de verleiding om deze iconische route nog een keer te lopen en alvast de route te gaan verkennen. Want komende 28 Feb wordt deze ronde, als laatste keer, als “de wedstrijd” gelopen.
Dus heb ik mijn loopschoenen aangetrokken en op (wandel)pad gegaan, over het parcours waar zovelen van ons hebben gebuffeld, Meteen na het eerste bruggetje worden, de nog wat stramme spieren, meteen op de proef gesteld. De eerste heuvels zijn een feit. Dan door het bos richting Zandvoort, langs het bunkerpark en linksaf langs de voormalige renbaan. Na ongeveer vijf kilometer volgt de eerste en enige pauze. Even een plasje doen, kort herstellen, en na het ‘groene licht’ van de leider 
, werd de “wedstrijd” hervat. Meestal ging het dan meteen los. Hier werden vaak al de eerste verschillen gemaakt – verstandig of niet, want er lagen nog heel wat zware kilometers in het verschiet. Niet zelden zag je dat degenen die hun energie beter verdeelden, later de vroege enthousiastelingen weer inhaalden.
Rond de zeven kilometer doemt dan de Trap op. Twintig steile treden, omhoog het duin op. Een directe aanslag op kuiten en conditie. En dan te weten dat het zwaarste deel nog moest komen. Eenmaal boven was het even herstellen. Langs het Vliegermonument werd de zuurstofvoorraad weer aangevuld en ging de route verder via de lus naar het Zwarte Pad. Daarna langs het Vinkenhuisje, een stukje verhard, en door naar de Blauwe Route. Opnieuw flinke heuvels – doorbijten dus.
Het geruis van de waterval kondigt een bekend punt op de route aan. De laatste jaren was dit voor velen hét moment om linksaf te slaan en het voor gezien te houden. Tien kilometer buffelen is immers niet niks. Wie rechtsaf ging, kreeg een stuk vals plat voor de kiezen, gevolgd door een klein stukje “woestijn”. Langs het inmiddels gedempte kanaal linksaf, het bos weer in richting het uurpunt – ook zo’n iconisch punt op de route. Vroeger, toen er nog écht hard werd gelopen, haalde je dit punt binnen het uur. Dat was vroeger. Tegenwoordig is het vooral een punt van keuze: rechtdoor het hooipad op, of linksaf via Panneland terug naar de “De Oase”, goed voor zo’n 14,5 kilometer.
Ik koos ervoor om terug te gaan; ik was inmiddels al 2,5 uur onderweg. Ik ga het andere deel te weten, hooipad- drie delen hei- graskanaal en via het raster terug naar De Oase, binnenkort lopen.
Wanneer je deze route weer eens loopt, komen de herinneringen vanzelf weer boven. Verhalen, heroïsche versnellingen, inzinkingen, kameraadschap. Je zou er inderdaad een boek over kunnen schrijven. Mijn middag werd afgesloten met een bakkie met enkele van de nog actieve middaglopers in De Oase. Wat mij betreft blijft de Winterronde iconisch – en zal nooit worden vergeten.
Gr, Koen
